Depremzede Tuğba protez bacağıyla yeşil sahalara çıktı

Hatay’da depremden 45 saat sonra enkazdan çıkarılan ve bir bacağı ampute olan 16 yaşındaki Tuğba Akın, yaşamını sürdürdüğü Adana’da takılan protez ve futbol sevgisiyle hayata tutundu.
Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremlerinde Hatay’ın Antakya ilçesinde yaşayan Akın ailesi enkaz altında kaldı. Baba Ahmet Akın hayatını kaybederken, anne Azime ve 3 kızı enkazdan yaralı olarak çıkarıldı. Enkazdan 45 saat sonra çıkarılan 16 yaşındaki Tuğba Akın, vücudundaki yaralar ve kaburgasında oluşan zedelenme nedeniyle İzmir ve Adana’daki hastanelerde yaklaşık 10 ay tedavi gördü. Hastanede gerçekleştirilen operasyonla enkazda zarar gören sol bacağı dizinden ampute edilen Tuğba’ya Adana’daki Çocuk İyilik Merkezi’nde protez takıldı. Yeniden ayağa kalkan Tuğba, ilgi duyduğu futbol nedeniyle Ampute Futbol 2. Lig ekibi Adana Ampute Engelliler Spor Kulübü’ne kaydoldu. Kulüp bünyesinde futbol eğitimi alan Tuğba Akın, şimdi müsabakalara hazırlanıyor.

"45 saat enkazda kaldım"
Başından yaralandığı için deprem anına ilişkin çok şey hatırlamadığını anlatan Tuğba Akın, "Depreme Hatay’da yakalandık. Uyuyakalmış olabilirim, o yüzden çok fazla bir şey hatırlamıyorum. Başımdan yaralar aldığım için ya bayıldım ya da uyuyakaldım. Kütahya itfaiyeden Ferdi ağabeydi beni kurtaran. Uyanık olduğum zamanları az çok hatırlıyorum. Bizi kurtardıklarını, bağırdığımı ve sesimi duyurmaya çalıştığımı hatırlıyorum. 45 saat enkazda kaldım. Birçok ameliyat geçirdim. Çukurova İyilik Merkezi’nden protezimi aldım. Orada fizik tedavi de gördüm, hala da görmeye devam ediyorum" dedi.

"Futbolla hayata tutunmuş gibiyim"
Depremden önce futbolla ilgilenmediğini, sadece izlediğini söyleyen Akın, "Şu an futbol oynamaya başladım. Ameliyat sürecinde daha kötüydüm, yine şu an iyiyim. Futbolu sadece izliyordum. Fenerbahçeliyim, Fenerbahçe’nin maçlarını izliyordum. Futbolla hayata tutunmuş gibiyim. Depremden sonra zor oldu. Etrafımdaki tanıdıkların hepsi değişti. Çoğu Hatay’da, kendi memleketimizde kaldı. Ben artık Adana’da yaşıyorum. 6 Şubat geldiğinde galiba o günü hatırlamak istemiyorum" diye konuştu.
Depremi hatırlamanın insanın içini parçalayan bir durum olduğunu anlatan anne Azime Akın da, "Bir daha da asla yaşanmasını istemiyorum. Kimsenin başına gelmesini istemeyiz. O güne gittiğimizde yani enkazda kalışımız aklıma geliyor. Oradaki çığlıklarımız, bağırtılarımız, sesimizi duyurmaya çalışmalarımız aklıma geliyor. Eşimin son seslerini duyuşum geliyor. Kendisi zaten oradayken vefat etti. En son kızımdan seslerini duyurabilmeleri için vurmasını istemiş. Bir daha da başka bir şey söyleyemedi. Enkazdan önce ben çıktım zaten. Aklım çocuklarda kalmıştı. Ayaklarının kötü olduğunu zaten enkazın altında anlamıştım. Elimle kontrol edebilmiştim ayaklarını ama hiçbir şey yapamadım. Ben kurtuldum. Çocuklarda kurtulur inşallah diye hep öyle umut ediyordum ama en küçük kızım ampute oldu. Diğer ortanca kızım da ortez denilen bir alet kullanmaya başladı" ifadelerini kullandı.

"İlk emekli maaşımla onunla yemek yiyecektik"
Depremden önce çalıştığını da aktaran anne Akın, "EYT’den emekli oldum. Eşim ölmeden ilk emekli maaşımla onunla yemek yiyecektik. Öyle bir hayalim vardı ama gerçekleşmedi. Yani içimde kalan bir ukde bu da" şeklinde konuştu.