Afrikalı Akuji Phomello'nun kaleminden

(Afrikalı Akuji Phomello isimli bir çocuğun kaleminden)

 LÜTFEN BENİ UYUTURKEN, ONLARI UYUTMA “AÇLIK YELEĞİ”…

 Not: Hşştt orda mısın? Hey ordaysan eğer bi ses ver.. Yahu sana diyorum arkadaş.. Susmasan da konuşsan.. Yüreğimin serinlemeye ihtiyacı var.. Benim anneme, babama ve kardeşime ihtiyacım var.. Onları almasınlar elimden.. Ne yaparım ben, ne yaparım söyle arkadaş? YEMEĞİ VERMEYİNCE AÇLIK YELEĞİ VERİRMİŞ dünya.. Hem bu sadece Afrika’nın sınavı değil, belki de insanlığın sınavı.. Hem açlıktan ölen sadece biz değiliz, Belki de, İNSANLIĞIN AÇLIKTAN ÖLÜMÜ..

 Üşütüyor yaşanılanlar.. Üzüyor yaşananlar..

 Gözleri kör olmuş dünyanın.. Kulakları ise sağır..

 Sıcaktan hoşnut değilsen terleme boşuna.. Klimanı aç, serinlersin hemen..

 Mavili gömleğin kirli diye üzülme.. Beyazı giyersin elbet..

 Yemeğinin yanında domatesin yok diye üzülme..  Marketten alırsın bir sepet..

 Bugün beğenmediğin sofrandaki yemek için annenle kavga etme.. Yarına sevdiğini yapar azıcık sabret..

Başın ağrıdığında of çekip hayata küsme.. Ilık duş iyi gelir, düzelirsin hemen..

Gösterişli ışıkların kapılma büyüsüne.. Başkalarını düşünmeden neden böyle şanssızım diye düşünme…

Yüreğim acıyor arkadaş.. Keşke bir sihirli değnek düzeltseydi tüm sorunları.. Afrika’da insanlar ölünce, açlıkla pençeleşince yüreğim daha da acıyor arkadaş.. Orada bonkörden çöpe atılan yemekler, şımarıklıkla yemediğiniz yemekler, burun kıvırıp yemediğiniz yemekler.. Of be dünya kızıyorum sana.. Ne ilgisizsin sana muhtaçlara.. Ne sağır adamsın.. Ne ilgisizsiniz, ne sağırsınız!

Ne anlamı kaldı kulaklarınızın duymadıktan sonra, ne anlamı kaldı gözlerinizin görmedikten sonra, ne anlamı kaldı kalbinizin hissetmedikten sonra, ne anlamı kaldı beyninizin düşünmedikten sonra….Kızıyorum!!

Gösterişli düğünlerde hazırlanan ve çöplere dökülen yemekler.. Yok çocuk bunu yemez, yok şunu yer diye duyulan kaygılar.. Sinir oluyorum be arkadaş… Sinir oluyorum.. Görmüyor mu dünyanın gözü! Nedense dengeleri çalmıyor dünyanın davulları.. Yahu bu böyle bir risk.. Yarın açlığın evine uğramayacağı ne malum.. Yok ben ana köftesi yemem.. Hamburger olmalı en soslusundan.. Yahu bırak ya.. Bilinçsizlik ötesinde gezmekte dünya.. Kızıyorum ben.. Vallahi herkese…

Yok şu kıyafet, yok bu kıyafet, yok onun yediği, yok bunun yediği ile uğraşacağına biraz da bir şeyler yemek için yemeği olmayanlarla ve giymeye kıyafeti olmayanlarla uğraşsan da şu yardım ellerini uzatsan.. Yani gerçekten uzansa artık ya… Yapılan yardımlarla artık yaşanılmasa yaşanılan bu cehennem..

 Korkma cebinden çıkacak yardım seni fakirleştirmez.. Ne şanslısın oysa bir cebin var… Düşündün mü arkadaş ne kadar şanslısınız!

Dünya ne kadar şanslıları şanslı kılmaya devam eder bilmem.. Dünya ne kadar kime açlık yeleği giydirir bilmem ama yarınlar susuzluk ve açlıkla herkesi himayesine alabilir.. Ne biliyorsun yarın bu mektubu senin bana yazmayacağını veya açlığın ölüm uykusunun koynunda belki de bir daha sana yazamayacağımı!!

 Afrika’dakiler… Onların seçecekleri imkânları yok.. Onların tercihleri ellerinden alınmış… Kaçta yemek yiyeceklerine dair bilgileri yok.. Yemek yiyip yiyemeyeceklerine dair bilgileri de yok.. Uykuları kalmış sadece onlara canlı olduklarını hatırlatan.. Yürüyemez olmuş bedenler, konuşamaz olmuş diller.. Onlar açlıkla uyumaya çalışırken, ebedi olmasın uykular.. Uyandıralım.. Uyandıralım.. Uyandıralım…

Hadi artık çıplak bedenlere giydirilen açlık yeleğini çıkartın.. Hadi artık kimse ölmesin.. Ne olur ölmesin.. Ne olur yardım edin.. Afrika’yı açlığa boğan havayla biraz savaşsak bile birileri kurtulabilir.. Sakın benim gönderdiğimle ne olacak diye düşünme arkadaş.. Off doğru söylediğimden bahsetme bana.. Sakın doğru söylüyor diye şakşaklama hemen.. Sadece savsaklama.. Ellerini alkışlar için değil, yardımlar için uzat arkadaş… Gözlerdeki umutsuzluğu silmek için uzat.. Gözyaşlarını silmek için uzat.. İnsanlığın ölmediğini göstermek için uzat.. İnsanlığa yakışan yeleği giydirmek ve Afrika’nın üstünden açlık yeleğini çıkartmak için uzat… Uzat be arkadaş…

AKUJİ PHOMELLO