• BIST 89.270
  • Altın 146,921
  • Dolar 3,6543
  • Euro 3,9297
  • Malatya : 2 °C
  • Ankara : 3 °C
  • İzmir : 11 °C
  • İstanbul : 13 °C
  • Elazığ : 1 °C
  • Adıyaman : 6 °C

Dayıma ...

08.04.2010 20:19
Sumru Çelikcan / Malatya Güncel

Sumru Çelikcan / Malatya Güncel

En son yazıma “hayat o kadar kısa ki” diye başlık atmıştım. Sağlığın, bırakılabilecek en güzel, en büyük mirasın iyilikler olduğunu yazmıştım. Sanki hissetmiştim. Belki de biliyordum da, konduramıyordum.                                                                                                      

Canım, annemin yarısı dayımı Rıza Taylan Asilsoy"u genç yaşında kaybettik. Henüz 53 yaşındaydı. Geçen temmuz ayında yakalandığı kanser illeti 3 gün önce yakasını bıraktı ve dayım hayata gözlerini yumarak bizlere veda etti…                                                                                            

Geçen temmuzda hastaneye yatırıldığı haberini duyup ta Ankara ya yanına gittiğimde, hastalığını bile, bile umutluydu, güçlüydü, hayata sıkı sıkı bağlıydı. Yanında eşi, çocukları, annem, biz yeğenleri ve sevdiği herkes vardı. En büyük mutluluğu sevdikleriyle olmak, onların mutluluklarıyla mutlu olmaktı. Kendi mutluluğunu, sadece kendini düşünen bir insan olmuş olsaydı zaten bu hastalığın kollarında bulmıycaktı beklide kendini…                                                        

Temmuz ayından itibaren dayım ve yakınları için zorlu bir maraton başladı. Tedaviler, kemoterapiler derken bir umut ışığı doğdu “ilik nakli”.annemin iliği dayıma uyuyordu ve müthiş bir umuttu…                                                                                                                          

Dayım hem çok seviniyordu, bir taraftan da ya kardeşim bana can vermeye çalışırken ona bir şey olursa korkusu yaşıyordu. Nitekim ilik verildi. İlk 1 haftadan sonra her şey yolundaydı. Ama düşman öyle güçlüydü ki iliği aşarak kanına yayılmaya başladı…                                                                      

Yine umutlarımızı yitirmedik. Hele de dayım, canım benim yılmadı…                                                               

Kök hücre vermeye karar verdiler. Annem kardeşlik vazifesini bir kez da ha üstlenerek kök hücre verdi abisine. O da olmadı, o da olmadı. Düşman hiç yakasını bırakmadı…                                             

Bu 9 aylık maraton böyle devam etti. Tabi böyle anlattığım gibi basit değil…                                                     

Eşi, iki tane aslan gibi oğlu, annem yani kardeşi, bizler onu tüm sevenler çok acı çekti. Onun kadar olmasa da…                                                                                                                                                

9 aylık hastane maratonunda en önemlisi ney biliyormusunuz?                                                                         

Dayım hiç ama hiç isyan etmedi…                                                                                                                      

Çektiği tarifsiz acıların içinde kimsenin kalbini kırmadı, kimseye huysuzluk etmedi, kimseye surat asmadı. Hep gülümsedi…                                                                                                                             

Acı çekerken, inlerken bizler aradığımızda telefonda bizler üzülmeyelim diye sesini toparlamaya çalıştı. Gülümseyerek konuştu. Bizler ağlarken o bize umut oldu. Biliyordu acı gerçeği ama… Allah tan gelene öyle metanetliydi ki…                                                                                        

Hayata veda ettiği son an bile gülümseyerek yumdu gözlerini…                                                                       

Evet, şimdi artık o yok. Ama ondan kalan, kimsede bir tek kötü anı yok. Kötülük yok. gülen yüzü ve iyilikleri bizlere bıraktığı en güzel miras, hediye…                                                                                 

Hayat gerçekten o kadar kısa ki, yapılabilecek en güzel şey şu geçici dünyada kalp kırmamak, olabildiğince iyi insan olmak…                                                                                                                           

Başta eşi, evlatları, kardeşi ve sevenleri onu bu 9 aylık hastane maratonunda hiç yalnız bırakmayarak, destek olarak tüm vazifelerini yerine getirdiler… En güzeli de bu değimli? Vicdanen huzurlu olmak kısa ömürde dua almak… Bu yolculukta dayımın yanında olan herkese sonsuz teşekkürler…                                                                                            

Diyorum ya ben çok ama çook özet geçerek size dayımı ve yaşadıklarını anlatmaya çalıştım…                        

Dayıcım, canım seni düşündüğüm zaman sadece sana dair çok keyifli, güzel, komik hatıralarım var seninle… Sen dünyanın en iyi dayılarından biriydin… Hep kötü günümde telefonun öbür ucunda çözüm arayandın, düşünendin… Çok çabuk bizleri bıraktın gittin. Ama biliyorum ki gittiğin yerde mutlusun, acıların son buldu. Hala hep yaptığın gibi gülümsüyorsun…                                         

Bu dünya da çektiğin acıları, iki tane aslan gibi oğluna, eşine, kardeşine mutluluklar vererek sana oradan göstersin rabbim inşallah…                                                                                                               

Seni çok seviyoruz dayıcım. Mekânın cennet olsun inşallah, nurlar içinde yat…

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Yorumlar
Ayfer özmerdivenli
06 Kasım 2010 Cumartesi 12:45
sumrucum
yazınızı ve haberi çok üzülerek okudum gerçekten çok iyi bir insandı kısa bir süre bir zamanım geçti ailesiyle başta anneniz olmak üzere bunları yaşadığı acılar için sabır ve tüm ailenize başsağlığı diliyorum rabbim başka acı göstermesin en ağırlarını yaşadı zaten rabbim sabır versin
bilge
13 Nisan 2010 Salı 22:43
çok zor
sumru hanım bu hastalığın tüm zorluklarını çok iyi bilen biri olarak neler hissettiğinizi çok iyi tahmin ediyorum ve bu kansele ilgili yazılarınızı bekliyorum.çünkü çok büyük sıkıntılar var bu taedavide.hastaneler çok yetersiz.yaşamış biri olarak ilgilenin lütfen.başınız sağolsun.
tuğrul
13 Nisan 2010 Salı 22:29
başsağlığı
müthiş bir adamdı.öyle güzel duygularla ifade etmişsinizki diycek tek laf yok.çok üzgünüm.
zeki ülgen
13 Nisan 2010 Salı 20:39
başımız sağolsun
rahmetli dayınla,o kadar çok günlerimiz geçtiki kardeşimle o kadar beraber olmamıştırım.benim mahalle arkadaşım,okul arkadaşım,askerlik arkadaşım,yol arkadaşım velhasıl canım ciğerimi kaybetmenin üzüntüsü içerisinde eski resimlerimize bakarak avunmaktayım.hatta bunları facebukta tüm arkadaşlarla paylaştım.eşi benzeri olmayan arkadaşıma tanrıdan rahmet dilerim.mekanın cennet ruhun şad olsun.
taner
12 Nisan 2010 Pazartesi 10:28
başsağlığı
sevgili taylan dünya iyisi bir insandı.yakışıklı,iyi huylu,mükemmel bir adamdı.mekanı cennet olsun.sizlerede başsağlığı diliyorum sumru hanım.annenizede saygılar.
Yazarın Diğer Yazıları
Tüm Hakları Saklıdır © 2004 Malatya Güncel | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : Mobil 0542. 238 20 26 whatsapp 7/24 0542. 238 20 26 MalatyaGüncel.com İhlas haber Ajansı | Haber Yazılımı: CM Bilişim